Τετάρτη 7 Μαΐου 2014
Παρασκευή 21 Ιουνίου 2013
Πέμπτη 6 Ιουνίου 2013
Tελετή 2 Ιουνίου 2013
Την Κυριακή 2 Ιουνίου 2013 στον χώρο του μνημείου για τους εκτελεσμένους αγωνιστές κατά την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου μέσα στον περίβολο του Νοσοκομείου «η Σωτηρία» έγινε η καθιερωμένη τελετή τιμής και μνήμης. Με την παρουσία πολλών συγγενών πρώτης και δεύτερης γενιάς και συγκρατούμενων ανδρών και γυναικών των αγωνιστών παρουσία εκπροσώπων κοινοβουλευτικών κομμάτων, δημάρχων δήμων Ζωγράφου, Καισαριανής και δημοτικών συμβούλων αυτών, εκπροσώπων του Νοσοκομείου «η Σωτηρία» Διοίκησης και εργαζομένων, έγινε η εκφώνηση των ονομάτων των εκτελεσμένων και όλοι καταθέσανε τα εκατοντάδες κόκκινα γαρύφαλλα στα γραμμένα στο ατσάλι ονόματα των αδικοχαμένων αγωνιστών. Ο «Αττικός Τύμβος» ευχαριστεί όλους όσοι τίμησαν με την παρουσία τους την εκδήλωση καθώς επίσης και τους όποιους δημοσιογράφους ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση.
Εισαγωγικό σημείωμα
της προέδρου του «Αττικού Τύμβου» κ. Ξανθίππης Παπαναστασίου – Πατμανίδου.
Ποιο μήνυμα στέλνουν τα μάτια μέσα από το τελευταίο ανοιγοκλείσιμο την ώρα της εκτέλεσης πριν την οριστική αναχώρηση; Υποθέτω ότι έχουν διαφορετικό στόχο και προορισμό για τον καθένα, όμως όλοι διεκδικούν μια θέση στη μνήμη για να αισθάνονται ότι δεν πήγε χαμένη η θυσία τους. Για να μην διαγραφεί η γενναία πράξη της διάσωσης της αξιοπρέπειάς τους.
Διάβασα κάπου ότι Θεός κατά τους βυζαντινούς είναι το μη ισόρροπον μέγεθος Και η εξής εικόνα εκτέλεσης ζωγραφίστηκε στα μάτια μου. Υπολόγισε το ύψος των στρατιωτών και τη θέση των όπλων. Σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών και σήκωσε ψηλά τα λιγνά του χέρια. Πρέπει να φτάσω στο ύψος της ριπής, είπε στους διπλανούς του. Θέλω να γίνω κι εγώ Θεός όπως κι εσείς.
Ταιριάζει στον Ανδρέα Λυκουρίνο, που εκτελέστηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1944 από τους Γερμανούς στα 14 χρόνια του, αφού από τα 10 του μπήκε σε ένα ακατανόητο για την ηλικία του αγώνα αντίστασης και έμεινε στην αθανασία με την θυσία του.
Πολλά παιδιά και έφηβοι μπήκαν με το θάρρος και την τόλμη της νιότης στον άνισο ουσιαστικά αγώνα κατά των κατακτητών και έγραψαν με τις πράξεις τους σελίδες αδιανόητου ηρωισμού και πάρα πολλοί πλήρωσαν με τη ζωή τους την απόφαση τους αυτή. Κάποιων από αυτά τα κορμάκια τους έμειναν άταφα πεταμένα σε ρεματιές χτυπημένα από σκοτεινές δυνάμεις συνεργατών των κατακτητών και άλλων χτυπήθηκαν από επίσημες κυβερνητικές δυνάμεις καταστολής κάθε αντίστασης, όπως ο 16χρονος Κάντζος Δημήτριος εκτελεσμένος το Νοέμβριο του 1947 γραμμένος σε αυτό το ατσάλινο βιβλίο από τους πρώτους επίσημα εκτελεσμένους στο «Γουδή».
Σε δύσκολους καιρούς αντιστέκονται όλες οι υγιείς δυνάμεις αδιακρίτως ηλικίας η θέσης ταξικής η πνευματικής γιατί ο καθένας έχει να δώσει το δικό του μερτικό και η συσπείρωση είναι επιβεβλημένη. Όπως άλλοτε και τώρα με προπομπούς τους θαρραλέους νέους και αρωγούς τους έμπειρους μεγαλύτερους πολίτες θα πρέπει να περιφρουρηθεί η Αξιοπρέπεια της πατρίδας μας και των πολιτών της θωρακίζοντας την Δημοκρατία με τα κατάλληλα μέσα προφύλαξής της.
Για την εθνική Αντίσταση τα τελευταία χρόνια γράφονται αρκετά και ερευνώνται κάποιες πτυχές που δεν ήταν επιτρεπτή η προσέγγισή τους βασισμένες κυρίως σε προσωπικές μαρτυρίες των ελάχιστων επιζώντων πια αγωνιστών που έλαβαν μέρος στον εθνικό αγώνα αντίστασης.
Αυτή χρονιά δίνεται ο λόγος σε μία νέα γυναίκα την κ. Κατερίνα Μπαλκούρα δημοσιογράφο, πτυχιούχο Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής μαθήτρια του κ. Φλάϊσερ να μας σκιαγραφήσει από μια τελείως διαφορετική γενιά πως διαμορφώθηκαν οι αγώνες στην συνείδηση των νέων στην σύγχρονη εποχή.
Ο πόλεμος της μνήμης είναι ο πόλεμος που πρέπει να κερδίσουμε με κάθε τρόπο.
Κυρίες και κύριοι καλημέρα σας.
Θέλω να σας ευχαριστήσω που είσαστε εδώ σήμερα και κυρίως να ευχαριστήσω τον όμιλο μνήμης Αττικός Τύμβος και την κ. Παπαναστασίου που μου έκανε αυτή την τιμή. Τιμή αλλά συγχρόνως και τεράστια ευθύνη.
Τα λόγια δείχνουν τόσο φτωχά σε τέτοιους χώρους. Αναμφίβολα το χρέος δεν εξοφλείται με λόγια όπως θα λεγε και ο Περικλής αλλά με έργα αντάξια της θυσίας τους. Αυτά τα παιδιά όλων των ηλικίων και τα λέω παιδιά γιατί είχαν καθαρές ψυχές δεν είχαν φανταστεί ότι θα γίνονταν ήρωες. Έδωσαν το παρόν τότε στο προσκλητήριο της συνείδησής τους. Δε λειτούργησαν με σκοπούς ούτε απέβλεπαν σε κάτι. Γι αυτό έμειναν στο πάνθεο των ηρώων ακόμα κι αν δεν ξέρουμε όλα τα ονόματά τους. Ξέρουμε όμως τη θυσία τους, τον ηρωισμό τους.
Ανήκω σε μια γενιά που δεν έζησε την Κατοχή, την Αντίσταση, το Εμφύλιο. Που δεν έζησε τα μεγάλα ΟΧΙ στο Χιτλερικό Μινώταυρο που κατασπάραζε την Ευρώπη. Ανήκω δυστυχώς στη γενιά του ΝΑΙ σε όλα. Κάποιος με ρώτησε κάποτε γιατί αυτούς τους ανθρώπους, γιατί το κόλλημα σου μ' αυτή τη δεκαετία. Του είπα γιατί αυτοί οι άνθρωποι είχαν όνειρα, πάλευαν για το αδύνατο, είχαν ψυχή βαθιά, μάτια καθαρά, εννοούσαν ότι έλεγαν, δάκρυζαν, πόναγαν, έκλαιγαν. Αψηφούσαν το κρύο, τις σφαίρες, τη ζωή τους που παιζόταν κορώνα γράμματα, τα χαμένα νιάτα τους πάνω στα βουνά και τις πόλεις. Σήμερα τους βλέπεις παρόντες σε όλα τα προσκλητήρια με μια ακατανόητη για σένα δύναμη ψυχής και μια περηφάνεια στα μάτια τους. Γι αυτό αγαπάω αυτή τη γενιά.
Δε ζητάνε τίποτα παρά να τους ακούσεις, να σου πουν την ιστορία τους, να νιώσεις το δάκρυ τους, να σφίξεις το χέρι τους, να σου δώσουν με χαρά το καινούργιο βιβλίο που έγραψαν με μια αφιέρωση. Πολλοί απ αυτούς να σ ευχαριστήσουν που τους ακούς και τους θυμάσαι. Που δεν αρκείσαι σε μια επίσκεψη για μια τυπική γνωριμία και συνέντευξη αλλά δένεις σχέσεις ζωής μαζί τους. Γιατί αυτούς τους ανθρώπους... Ίσως γιατί κι εγώ δε γνώρισα παππού. Μεγάλωσα όμως μ'αυτές τις ιστορίες. Θυμάμαι μια ιστορία που είχα ακούσει όταν έπεσε το μέτωπο και ήρθαν οι πρώτοι τραυματίες η Σοφία Βέμπο πήγε σ ένα νοσοκομείο μαζί με μια ομάδα καλλιτεχνών να ψυχαγωγήσουν τους τραυματίες. Σ ένα θάλαμο ήταν ένας νεαρός ανθυπολοχαγός που είχε χάσει και τα δύο του μάτια. Έκλαιγε και εκείνη τον πλησίασε να του πει δυο λόγια παρηγοριάς. Κλαίω της είπε όχι για τα μάτια που έχασα αλλά γιατί δεν έχω ακόμα δυο μάτια να δώσω για την πατρίδα. Ίσως αυτή είναι και η απάντηση.
Αυτοί οι άνθρωποι είχαν μια μαγκιά που λίγοι άνθρωποι έχουν. Οι τωρινοί έχουν τη μαγιά αλλά όχι τη μαγκιά. Ένα μικρό κ κατέστρεψε μια ολόκληρη γενιά. Τότε οι άνθρωποι διώκονταν για ιδέες και ιδανικά. Αυτό ήταν το έγκλημά τους. Οι διώκτες είχαν τη νομοθεσία με το μέρος τους. Μετά το περίφημο Ιδιώνυμο που νομιμοποιούσε τις μαζικές εκτελέσεις και τους εκτοπισμούς ξεκίνησε η μεγάλη δίωξη της ιδεολογίας. Ο κίνδυνος της ιδεολογίας έπρεπε να εξοντωθεί νόμιμα. Έτσι το νομοθετικό οπλοστάσιο εμπλουτίστηκε επί Μεταξά με νόμους που θα δέσποζαν στην μετεμφυλιακή Ελλάδα. Το Γ Ψήφισμα της Δ Αναθεωρητικής Βουλής τιμωρούσε με την ποινή του θανάτου κάθε ενέργεια που επιδίωκε τη διάδοση ιδεών. Αυτά τα νομοθετήματα προέβλεπαν και την ίδρυση έκτακτων στρατοδικείων. Φυσικά οι αποφάσεις των δικαστηρίων δεν επιδέχονταν έφεση και ήταν άμεσα εφαρμόσιμες.
Οι πρώτες δίκες σύμφωνα με το νέο ψήφισμα άρχισαν αρχές Ιουλίου του 1946. Πλέον ένας στους τέσσερις που καταδικαζόταν οδηγούνταν στο θάνατο. Χωρίς καμία αναστολή οδηγούνταν στο απόσπασμα χιλιάδες μαχητές της ελευθερίας, αγωνιστές, πληρώνοντας έτσι το τίμημα για τις ιδέες και τα οράματά τους. Την ίδια στιγμή που οι κυβερνήσεις της εποχής έδειχναν τεράστια απροθυμία να στήσουν στον ίδιο τοίχο δωσιλόγους και φονιάδες. Τη δεκαετία του 50 βγαίνει ξανά απ το συρτάρι ο Α.Ν 375/36 περί κατασκοπείας δίνοντας το πράσινο φως σε μια σειρά από δικαστήρια σκοπιμότητας. Σ αυτό το νόμο βασίστηκαν για τις κατηγορίες και τις εκτέλεσεις πολλών αγωνιστών μεταξύ των οποίων του Ν. Μπελογιάννη και των 4 συντρόφων του αλλά σ αυτόν βασίστηκε και η καταδίκη σε θάνατο του Μ.Γλέζου και του Χ. Φλωράκη το 59-60. Απ το 1947-1952 κατασκευάστηκαν και πραγματοποιήθηκαν μια σειρά από δίκες όπου ανακριτές και βασανιστές ήταν τα ίδια πρόσωπα. Η πολιτική ζωή ποινικοποιήθηκε, η Αριστερά αποκλείστηκε. Ο συνασπισμός έξι πολιτικών σχηματισμών και ομάδων σοσιαλιστικής και αριστερής ιδεολογίας δημιούργησε την ΕΔΑ η οποία στις αρχές της δεκαετίας του ’60 αποτελούσε ένα πραγματικά μαζικό κόμμα, αριθμώντας στα τέλη του 1965 περίπου 92.000 μέλη. Η ΕΔΑ ουσιαστικά νομιμοποιεί τους αριστερούς που βρίσκονται στο εσωτερικό της χώρας, και επιπλέον νομιμοποιεί τις καινούργιες αριστερές μάζες– κυρίως από το χώρο της νεολαίας – που πολιτικοποιούνται στις κοινωνικές αντιθέσεις και τα κινήματα της δεκαετίας του ’60. Το 1951 όταν αρχίζει η πολιτική δραστηριότητα της ΕΔΑ υπάρχουν τoυλάχιστον 14.000 πολιτικοί κρατούμενοι και τουλάχιστον 2000 καταδικασμένοι σε θάνατο. Απ το 1946- 1950 πέρασαν από έκτακτα στρατοδικεία 49.000 άνθρωποι και εκτελέστηκαν πάνω από 3000.
Λένε γιατί στην Ελλάδα δε γιορτάζουμε τη λήξη του πολέμου και γιορτάζουμε μόνο την έναρξη. Η έναρξη ήταν δαφνοστεφανωμένη. Η λήξη ήταν η αρχή της τραγωδίας. Όταν όλες οι χώρες μάζευαν τα κομμάτια τους εμείς τότε αρχίζαμε το πιο ανελέητο κομμάτι του πολέμου. Οι φυλακές της χώρας ασφυκτιούν από πολιτικούς κρατούμενους ενώ το 1947 ανοίγει η Γυάρος, η Μακρόνησος, η Χίος, το Τρίκερι. Μεγάλο ποσοστό απ τους ανθρώπους της εποχής ήταν κατά έκφραση της εποχής "τυλιγμένοι σε μια κόλλα χαρτί". Τα διάφορα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων τους ακολουθούσαν σε κάθε κίνηση της ζωής τους και όχι μόνο εκείνους αλλά και τις οικογένειές τους. Ακόμα και η υποψία ήταν αρκετή. Φυλακές, ξερονήσια, βασανιστήρια, μαζικές έρευνες σε "ύποπτα" σπίτια ήταν καθημερινή πρακτική. Η ταπείνωση των ηρώων ήταν να υπογράψουν την περίφημη δήλωση και αρκετοί το έκαναν χωρίς αυτό να μειώνει τη θυσία ή την προσφορά τους. Η ανθρώπινη αντοχή κάποιες φορές λυγίζει γι αυτό δεν έχουμε το δικαίωμα να κατακρίνουμε ανθρώπους που υπέγραψαν.
Θα σταθούμε όμως με δέος περηφάνεια και συγκίνηση σε τόπους σαν αυτόν εδώ. Τα δέντρα με τις σφαίρες καρφωμένες, τα ονόματα στις μαρμάρινες πλάκες, ο φορτισμένος συναισθηματικά χώρος και οι σκιές των ανθρώπων που εκτελέστηκαν εδώ, των ανθρώπων που εκτελέστηκαν στον τοίχο της Καισαριανής, στη μάντρα της Κοκκινιάς, στο Χαιδάρι άνθρωποι που ίσως δεν έχουμε καν δει όλα τα ονόματά τους έχουν γίνει σύμβολα ηρωισμού για τη θυσία τους. Πήγαιναν στο απόσπασμα με ψηλά το κεφάλι, πιστοί στις ιδέες και στα ιδανικά τους. Τα σημειώματα που έριχναν έδιναν κουράγιο σ' αυτούς που έμεναν πίσω αφού μαζί πέθαιναν και οι άνθρωποί τους. Οι άνθρωποι αυτοί στάθηκαν όρθιοι μπροστά στους φονιάδες τους. Δε με νοιάζει ποιος κράταγε το όπλο. Δε με νοιάζει αν ήταν Γερμανός ή Έλληνας. Για μένα ήταν φονιάς. Ο Ζέμπελ του Διστόμου, ο Λε Σουίρ των Καλαβρύτων, ο Σούμπερτ του Χορτιάτη και της Κρήτης δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα τους εδώ εκτελεστές. Ανέκαθεν είχα την απορία πως μπορείς να κρατήσεις ένα όπλο και με σταθερό χέρι να πυροβολήσεις τον άλλο κοιτώντας τον στα μάτια. Κάποιοι επικαλέστηκαν ότι ήταν σε εντεταλμένη υπηρεσία. Υπηρεσία...εκτελούσαν την υπηρεσία τους και γύριζαν στο σπίτι τους να αγκαλιάσουν τη γυναίκα τους και τα παιδιά τους "κουρασμένοι" απ τη δουλειά. Μετά την εκτέλεση φόρτωναν τους νεκρούς στα φορτηγά του δήμου και τους οδηγούσαν στο Γ. Νεκροταφείο βάζοντάς τους σε λάκους με αριθμούς πολλές φορές χωρίς καν ονόματα.
Υπάρχουν κάποιοι τόποι που κουβαλούν μέσα τους μεγάλο απόθεμα μνήμης, μεγάλες θυσίες, μεγάλο πόνο. Όταν το αδιανόητο προσβάλει την τιμή και την αξιοπρέπειά σου, την πατρίδα και τη σημαία σου ναι τη σημαία σου που αν σήμερα την τιμήσεις κινδυνεύεις να περάσεις για εθνικιστής αφού βλέπεις πως την καπηλεύονται διάφορα κοινωνικά μορφώματα, γι αυτή τη σημαία και γι αυτή την πατρίδα είσαι έτοιμος να μπεις μπροστά και να παλέψεις. Ξέρεις ότι το κόστος μπορεί να είναι η ίδια σου η ζωή όμως πας μπροστά. Μπορεί να χάσεις τη ζωή σου αλλά δε θα την έχεις ξεπουλήσει. Μια ολόκληρη γενιά που πρόσφερε. Σκιές που μας ακολουθούν, ονόματα μισοσβησμένα, άνθρωποι που έζησαν εκείνα τα πέτρινα χρόνια είναι η ζωντανή ιστορία, το ζωντανό παράδειγμα για μας και τους επόμενους.
Το χρέος μας εμάς είναι να ανάβουμε ένα κερί γι αυτούς τους ανθρώπους που έφυγαν τότε και ένα γι αυτούς που ζουν για να είναι πάντα καλά. Το κεφάλαιο Εθνική Αντίσταση καίει ακόμα γι αυτό και στα σχολεία και τα πανεπιστήμια δεν αγγίζεται εύκολα. Τα βιβλία της Νεοελληνικής λογοτεχνίας θα ήμασταν άδικοι αν λέγαμε ότι δεν έχουν ποίηση και λογοτεχνία της Αντίστασης ωστόσο μιλάμε για λίγες σελίδες στη Λογοτεχνία του Γυμνασίου κι αυτό στη διακριτική ευχέρεια του καθηγητή αν θα τα διδάξει ή όχι. Στο λύκειο που τα παιδιά είναι ωριμότερα τα πράγματα είναι χειρότερα. Οι σελίδες για την Κατοχή και την Αντίσταση είναι λιγότερες και απ τα έργα των λογοτεχνών επιλέγονται τα πιο ουδέτερα, τα πιο αχρωμάτιστα, τα πιο αποφορτισμένα με αποτέλεσμα οι αναφορές στον αγώνα του ελληνικού λαού να είναι γενικόλογες, έμμεσες και συχνά συμβολικές ενώ αντίθετα θα μπορούσαν να είχαν επιλεγεί σελίδες που θα μιλούσαν πιο άμεσα στην ψυχή των σημερινών εφήβων που αγνοούν πολλές και σημαντικές πτυχές από την ιστορία της εποχής εκείνης... Όσον αφορά το μάθημα της Ιστορίας στην Γ Γυμνασίου υπάρχουν λίγες σελίδες στο τέλος του βιβλίου για το Β.ΠΠ που αναρωτιέται κανείς αν οι διδάσκοντες προλαβαίνουν να «φτάσουν» σ' αυτό μέχρι το τέλος του χρόνου. Το βιβλίο της Γ Λυκείο έχει ένα μικρό κεφάλαιο Κατοχή Εθνική Αντίσταση Εμφύλιο. Eδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι ο τρόπος διδασκαλίας της ιστορίας σε κάθε ιστορική περίοδο και οι αλλαγές των σχολικών βιβλίων έχει απόλυτα να κάνει με τις πολιτικές των εκάστοτε κυβερνήσεων και την πολιτική γραμμή που θέλουν να ακολουθήσουν.
Στο μοναδικό πανεπιστήμιο που έγινε επίσημο μάθημα Εθνικής Αντίστασης ξεχωριστό και όχι μέσα στα πλαίσια ενός γενικότερου μαθήματος Νεώτερης Ιστορίας ήταν το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών τo 2009. Έπρεπε στην Ελλάδα να έρθει ένας Γερμανός καθηγητής Ιστορίας, ο Γερμανοέλληνας όπως τον αποκάλεσε ο Βάρναλης, πλέον πιο Έλληνας απ τους Έλληνες όπως συνηθίζω να του λέω, ο Χάγκεν Φλάισερ τον οποίο είχα την τιμή και την τύχη να έχω καθηγητή για να διδάξει την Εθνική Αντίσταση όπως της άξιζε. Ήταν ο πρώτος που τόλμησε να διδάξει σε ελληνικό πανεπιστήμιο το θέμα ταμπού Κατοχή, Εθνική Αντίσταση, Εμφύλιος. Είναι εκείνος που έβαλε στο τρυπάκι των πολέμων της μνήμης μια ολόκληρη φουρνιά φοιτητών. Κι αυτό θα πρέπει να είναι μόνο η αρχή.
Ο πόλεμος της μνήμης είναι ο πόλεμος που πρέπει να κερδίσουμε με κάθε τρόπο. Αν τον χάσουμε θα έχουμε υποστεί τη μεγαλύτερη ήττα της ζωής μας.
Σας ευχαριστώ
Κατερίνα Μπαλκούρα
δημοσιογράφος, πτυχιούχος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής
Θέλω να σας ευχαριστήσω που είσαστε εδώ σήμερα και κυρίως να ευχαριστήσω τον όμιλο μνήμης Αττικός Τύμβος και την κ. Παπαναστασίου που μου έκανε αυτή την τιμή. Τιμή αλλά συγχρόνως και τεράστια ευθύνη.
Τα λόγια δείχνουν τόσο φτωχά σε τέτοιους χώρους. Αναμφίβολα το χρέος δεν εξοφλείται με λόγια όπως θα λεγε και ο Περικλής αλλά με έργα αντάξια της θυσίας τους. Αυτά τα παιδιά όλων των ηλικίων και τα λέω παιδιά γιατί είχαν καθαρές ψυχές δεν είχαν φανταστεί ότι θα γίνονταν ήρωες. Έδωσαν το παρόν τότε στο προσκλητήριο της συνείδησής τους. Δε λειτούργησαν με σκοπούς ούτε απέβλεπαν σε κάτι. Γι αυτό έμειναν στο πάνθεο των ηρώων ακόμα κι αν δεν ξέρουμε όλα τα ονόματά τους. Ξέρουμε όμως τη θυσία τους, τον ηρωισμό τους.
Ανήκω σε μια γενιά που δεν έζησε την Κατοχή, την Αντίσταση, το Εμφύλιο. Που δεν έζησε τα μεγάλα ΟΧΙ στο Χιτλερικό Μινώταυρο που κατασπάραζε την Ευρώπη. Ανήκω δυστυχώς στη γενιά του ΝΑΙ σε όλα. Κάποιος με ρώτησε κάποτε γιατί αυτούς τους ανθρώπους, γιατί το κόλλημα σου μ' αυτή τη δεκαετία. Του είπα γιατί αυτοί οι άνθρωποι είχαν όνειρα, πάλευαν για το αδύνατο, είχαν ψυχή βαθιά, μάτια καθαρά, εννοούσαν ότι έλεγαν, δάκρυζαν, πόναγαν, έκλαιγαν. Αψηφούσαν το κρύο, τις σφαίρες, τη ζωή τους που παιζόταν κορώνα γράμματα, τα χαμένα νιάτα τους πάνω στα βουνά και τις πόλεις. Σήμερα τους βλέπεις παρόντες σε όλα τα προσκλητήρια με μια ακατανόητη για σένα δύναμη ψυχής και μια περηφάνεια στα μάτια τους. Γι αυτό αγαπάω αυτή τη γενιά.
Δε ζητάνε τίποτα παρά να τους ακούσεις, να σου πουν την ιστορία τους, να νιώσεις το δάκρυ τους, να σφίξεις το χέρι τους, να σου δώσουν με χαρά το καινούργιο βιβλίο που έγραψαν με μια αφιέρωση. Πολλοί απ αυτούς να σ ευχαριστήσουν που τους ακούς και τους θυμάσαι. Που δεν αρκείσαι σε μια επίσκεψη για μια τυπική γνωριμία και συνέντευξη αλλά δένεις σχέσεις ζωής μαζί τους. Γιατί αυτούς τους ανθρώπους... Ίσως γιατί κι εγώ δε γνώρισα παππού. Μεγάλωσα όμως μ'αυτές τις ιστορίες. Θυμάμαι μια ιστορία που είχα ακούσει όταν έπεσε το μέτωπο και ήρθαν οι πρώτοι τραυματίες η Σοφία Βέμπο πήγε σ ένα νοσοκομείο μαζί με μια ομάδα καλλιτεχνών να ψυχαγωγήσουν τους τραυματίες. Σ ένα θάλαμο ήταν ένας νεαρός ανθυπολοχαγός που είχε χάσει και τα δύο του μάτια. Έκλαιγε και εκείνη τον πλησίασε να του πει δυο λόγια παρηγοριάς. Κλαίω της είπε όχι για τα μάτια που έχασα αλλά γιατί δεν έχω ακόμα δυο μάτια να δώσω για την πατρίδα. Ίσως αυτή είναι και η απάντηση.
Αυτοί οι άνθρωποι είχαν μια μαγκιά που λίγοι άνθρωποι έχουν. Οι τωρινοί έχουν τη μαγιά αλλά όχι τη μαγκιά. Ένα μικρό κ κατέστρεψε μια ολόκληρη γενιά. Τότε οι άνθρωποι διώκονταν για ιδέες και ιδανικά. Αυτό ήταν το έγκλημά τους. Οι διώκτες είχαν τη νομοθεσία με το μέρος τους. Μετά το περίφημο Ιδιώνυμο που νομιμοποιούσε τις μαζικές εκτελέσεις και τους εκτοπισμούς ξεκίνησε η μεγάλη δίωξη της ιδεολογίας. Ο κίνδυνος της ιδεολογίας έπρεπε να εξοντωθεί νόμιμα. Έτσι το νομοθετικό οπλοστάσιο εμπλουτίστηκε επί Μεταξά με νόμους που θα δέσποζαν στην μετεμφυλιακή Ελλάδα. Το Γ Ψήφισμα της Δ Αναθεωρητικής Βουλής τιμωρούσε με την ποινή του θανάτου κάθε ενέργεια που επιδίωκε τη διάδοση ιδεών. Αυτά τα νομοθετήματα προέβλεπαν και την ίδρυση έκτακτων στρατοδικείων. Φυσικά οι αποφάσεις των δικαστηρίων δεν επιδέχονταν έφεση και ήταν άμεσα εφαρμόσιμες.
Οι πρώτες δίκες σύμφωνα με το νέο ψήφισμα άρχισαν αρχές Ιουλίου του 1946. Πλέον ένας στους τέσσερις που καταδικαζόταν οδηγούνταν στο θάνατο. Χωρίς καμία αναστολή οδηγούνταν στο απόσπασμα χιλιάδες μαχητές της ελευθερίας, αγωνιστές, πληρώνοντας έτσι το τίμημα για τις ιδέες και τα οράματά τους. Την ίδια στιγμή που οι κυβερνήσεις της εποχής έδειχναν τεράστια απροθυμία να στήσουν στον ίδιο τοίχο δωσιλόγους και φονιάδες. Τη δεκαετία του 50 βγαίνει ξανά απ το συρτάρι ο Α.Ν 375/36 περί κατασκοπείας δίνοντας το πράσινο φως σε μια σειρά από δικαστήρια σκοπιμότητας. Σ αυτό το νόμο βασίστηκαν για τις κατηγορίες και τις εκτέλεσεις πολλών αγωνιστών μεταξύ των οποίων του Ν. Μπελογιάννη και των 4 συντρόφων του αλλά σ αυτόν βασίστηκε και η καταδίκη σε θάνατο του Μ.Γλέζου και του Χ. Φλωράκη το 59-60. Απ το 1947-1952 κατασκευάστηκαν και πραγματοποιήθηκαν μια σειρά από δίκες όπου ανακριτές και βασανιστές ήταν τα ίδια πρόσωπα. Η πολιτική ζωή ποινικοποιήθηκε, η Αριστερά αποκλείστηκε. Ο συνασπισμός έξι πολιτικών σχηματισμών και ομάδων σοσιαλιστικής και αριστερής ιδεολογίας δημιούργησε την ΕΔΑ η οποία στις αρχές της δεκαετίας του ’60 αποτελούσε ένα πραγματικά μαζικό κόμμα, αριθμώντας στα τέλη του 1965 περίπου 92.000 μέλη. Η ΕΔΑ ουσιαστικά νομιμοποιεί τους αριστερούς που βρίσκονται στο εσωτερικό της χώρας, και επιπλέον νομιμοποιεί τις καινούργιες αριστερές μάζες– κυρίως από το χώρο της νεολαίας – που πολιτικοποιούνται στις κοινωνικές αντιθέσεις και τα κινήματα της δεκαετίας του ’60. Το 1951 όταν αρχίζει η πολιτική δραστηριότητα της ΕΔΑ υπάρχουν τoυλάχιστον 14.000 πολιτικοί κρατούμενοι και τουλάχιστον 2000 καταδικασμένοι σε θάνατο. Απ το 1946- 1950 πέρασαν από έκτακτα στρατοδικεία 49.000 άνθρωποι και εκτελέστηκαν πάνω από 3000.
Λένε γιατί στην Ελλάδα δε γιορτάζουμε τη λήξη του πολέμου και γιορτάζουμε μόνο την έναρξη. Η έναρξη ήταν δαφνοστεφανωμένη. Η λήξη ήταν η αρχή της τραγωδίας. Όταν όλες οι χώρες μάζευαν τα κομμάτια τους εμείς τότε αρχίζαμε το πιο ανελέητο κομμάτι του πολέμου. Οι φυλακές της χώρας ασφυκτιούν από πολιτικούς κρατούμενους ενώ το 1947 ανοίγει η Γυάρος, η Μακρόνησος, η Χίος, το Τρίκερι. Μεγάλο ποσοστό απ τους ανθρώπους της εποχής ήταν κατά έκφραση της εποχής "τυλιγμένοι σε μια κόλλα χαρτί". Τα διάφορα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων τους ακολουθούσαν σε κάθε κίνηση της ζωής τους και όχι μόνο εκείνους αλλά και τις οικογένειές τους. Ακόμα και η υποψία ήταν αρκετή. Φυλακές, ξερονήσια, βασανιστήρια, μαζικές έρευνες σε "ύποπτα" σπίτια ήταν καθημερινή πρακτική. Η ταπείνωση των ηρώων ήταν να υπογράψουν την περίφημη δήλωση και αρκετοί το έκαναν χωρίς αυτό να μειώνει τη θυσία ή την προσφορά τους. Η ανθρώπινη αντοχή κάποιες φορές λυγίζει γι αυτό δεν έχουμε το δικαίωμα να κατακρίνουμε ανθρώπους που υπέγραψαν.
Θα σταθούμε όμως με δέος περηφάνεια και συγκίνηση σε τόπους σαν αυτόν εδώ. Τα δέντρα με τις σφαίρες καρφωμένες, τα ονόματα στις μαρμάρινες πλάκες, ο φορτισμένος συναισθηματικά χώρος και οι σκιές των ανθρώπων που εκτελέστηκαν εδώ, των ανθρώπων που εκτελέστηκαν στον τοίχο της Καισαριανής, στη μάντρα της Κοκκινιάς, στο Χαιδάρι άνθρωποι που ίσως δεν έχουμε καν δει όλα τα ονόματά τους έχουν γίνει σύμβολα ηρωισμού για τη θυσία τους. Πήγαιναν στο απόσπασμα με ψηλά το κεφάλι, πιστοί στις ιδέες και στα ιδανικά τους. Τα σημειώματα που έριχναν έδιναν κουράγιο σ' αυτούς που έμεναν πίσω αφού μαζί πέθαιναν και οι άνθρωποί τους. Οι άνθρωποι αυτοί στάθηκαν όρθιοι μπροστά στους φονιάδες τους. Δε με νοιάζει ποιος κράταγε το όπλο. Δε με νοιάζει αν ήταν Γερμανός ή Έλληνας. Για μένα ήταν φονιάς. Ο Ζέμπελ του Διστόμου, ο Λε Σουίρ των Καλαβρύτων, ο Σούμπερτ του Χορτιάτη και της Κρήτης δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα τους εδώ εκτελεστές. Ανέκαθεν είχα την απορία πως μπορείς να κρατήσεις ένα όπλο και με σταθερό χέρι να πυροβολήσεις τον άλλο κοιτώντας τον στα μάτια. Κάποιοι επικαλέστηκαν ότι ήταν σε εντεταλμένη υπηρεσία. Υπηρεσία...εκτελούσαν την υπηρεσία τους και γύριζαν στο σπίτι τους να αγκαλιάσουν τη γυναίκα τους και τα παιδιά τους "κουρασμένοι" απ τη δουλειά. Μετά την εκτέλεση φόρτωναν τους νεκρούς στα φορτηγά του δήμου και τους οδηγούσαν στο Γ. Νεκροταφείο βάζοντάς τους σε λάκους με αριθμούς πολλές φορές χωρίς καν ονόματα.
Υπάρχουν κάποιοι τόποι που κουβαλούν μέσα τους μεγάλο απόθεμα μνήμης, μεγάλες θυσίες, μεγάλο πόνο. Όταν το αδιανόητο προσβάλει την τιμή και την αξιοπρέπειά σου, την πατρίδα και τη σημαία σου ναι τη σημαία σου που αν σήμερα την τιμήσεις κινδυνεύεις να περάσεις για εθνικιστής αφού βλέπεις πως την καπηλεύονται διάφορα κοινωνικά μορφώματα, γι αυτή τη σημαία και γι αυτή την πατρίδα είσαι έτοιμος να μπεις μπροστά και να παλέψεις. Ξέρεις ότι το κόστος μπορεί να είναι η ίδια σου η ζωή όμως πας μπροστά. Μπορεί να χάσεις τη ζωή σου αλλά δε θα την έχεις ξεπουλήσει. Μια ολόκληρη γενιά που πρόσφερε. Σκιές που μας ακολουθούν, ονόματα μισοσβησμένα, άνθρωποι που έζησαν εκείνα τα πέτρινα χρόνια είναι η ζωντανή ιστορία, το ζωντανό παράδειγμα για μας και τους επόμενους.
Το χρέος μας εμάς είναι να ανάβουμε ένα κερί γι αυτούς τους ανθρώπους που έφυγαν τότε και ένα γι αυτούς που ζουν για να είναι πάντα καλά. Το κεφάλαιο Εθνική Αντίσταση καίει ακόμα γι αυτό και στα σχολεία και τα πανεπιστήμια δεν αγγίζεται εύκολα. Τα βιβλία της Νεοελληνικής λογοτεχνίας θα ήμασταν άδικοι αν λέγαμε ότι δεν έχουν ποίηση και λογοτεχνία της Αντίστασης ωστόσο μιλάμε για λίγες σελίδες στη Λογοτεχνία του Γυμνασίου κι αυτό στη διακριτική ευχέρεια του καθηγητή αν θα τα διδάξει ή όχι. Στο λύκειο που τα παιδιά είναι ωριμότερα τα πράγματα είναι χειρότερα. Οι σελίδες για την Κατοχή και την Αντίσταση είναι λιγότερες και απ τα έργα των λογοτεχνών επιλέγονται τα πιο ουδέτερα, τα πιο αχρωμάτιστα, τα πιο αποφορτισμένα με αποτέλεσμα οι αναφορές στον αγώνα του ελληνικού λαού να είναι γενικόλογες, έμμεσες και συχνά συμβολικές ενώ αντίθετα θα μπορούσαν να είχαν επιλεγεί σελίδες που θα μιλούσαν πιο άμεσα στην ψυχή των σημερινών εφήβων που αγνοούν πολλές και σημαντικές πτυχές από την ιστορία της εποχής εκείνης... Όσον αφορά το μάθημα της Ιστορίας στην Γ Γυμνασίου υπάρχουν λίγες σελίδες στο τέλος του βιβλίου για το Β.ΠΠ που αναρωτιέται κανείς αν οι διδάσκοντες προλαβαίνουν να «φτάσουν» σ' αυτό μέχρι το τέλος του χρόνου. Το βιβλίο της Γ Λυκείο έχει ένα μικρό κεφάλαιο Κατοχή Εθνική Αντίσταση Εμφύλιο. Eδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι ο τρόπος διδασκαλίας της ιστορίας σε κάθε ιστορική περίοδο και οι αλλαγές των σχολικών βιβλίων έχει απόλυτα να κάνει με τις πολιτικές των εκάστοτε κυβερνήσεων και την πολιτική γραμμή που θέλουν να ακολουθήσουν.
Στο μοναδικό πανεπιστήμιο που έγινε επίσημο μάθημα Εθνικής Αντίστασης ξεχωριστό και όχι μέσα στα πλαίσια ενός γενικότερου μαθήματος Νεώτερης Ιστορίας ήταν το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών τo 2009. Έπρεπε στην Ελλάδα να έρθει ένας Γερμανός καθηγητής Ιστορίας, ο Γερμανοέλληνας όπως τον αποκάλεσε ο Βάρναλης, πλέον πιο Έλληνας απ τους Έλληνες όπως συνηθίζω να του λέω, ο Χάγκεν Φλάισερ τον οποίο είχα την τιμή και την τύχη να έχω καθηγητή για να διδάξει την Εθνική Αντίσταση όπως της άξιζε. Ήταν ο πρώτος που τόλμησε να διδάξει σε ελληνικό πανεπιστήμιο το θέμα ταμπού Κατοχή, Εθνική Αντίσταση, Εμφύλιος. Είναι εκείνος που έβαλε στο τρυπάκι των πολέμων της μνήμης μια ολόκληρη φουρνιά φοιτητών. Κι αυτό θα πρέπει να είναι μόνο η αρχή.
Ο πόλεμος της μνήμης είναι ο πόλεμος που πρέπει να κερδίσουμε με κάθε τρόπο. Αν τον χάσουμε θα έχουμε υποστεί τη μεγαλύτερη ήττα της ζωής μας.
Σας ευχαριστώ
Κατερίνα Μπαλκούρα
δημοσιογράφος, πτυχιούχος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής
Πέμπτη 16 Μαΐου 2013
πρόσκληση 2-6-2013
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Το Διοικητικό Συμβούλιο του
«Ομίλου Μνήμης Εκτελεσμένων Αγωνιστών 1941-1952
ο Αττικός Τύμβος»
σας προσκαλεί
στην τελετή Τιμής και Μνήμης
των Εκτελεσμένων Αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης
την Κυριακή 2 Ιουνίου 2013 και ώρα 11.00 το πρωί
Το Μνημείο ευρίσκεται εντός του χώρου
του Νοσοκομείου «ΣΩΤΗΡΙΑ»
επί της Λεωφόρου Μεσογείων 152.
Είσοδος από την Κεντρική Πύλη
με κατεύθυνση
προς το κτήριο Ζ’ 300 Γυναικών (ογκολογικό).
του Νοσοκομείου «ΣΩΤΗΡΙΑ»
επί της Λεωφόρου Μεσογείων 152.
Είσοδος από την Κεντρική Πύλη
με κατεύθυνση
προς το κτήριο Ζ’ 300 Γυναικών (ογκολογικό).
Γραφεία: Σταδίου 39, 105 59 Αθήνα, τηλ.: 210 3219493 - 210 5819145, http://attikostimvos.blogspot.com
Τρίτη 29 Μαΐου 2012
Τελετή τιμής και μνήμης. Κυριακή 27 Μαϊου 2012
Κυρίες και Κύριοι Σας ευχαριστούμε από καρδιάς για την παρουσία σας εδώ που τα τρυπημένα στο ατσάλι και την οξειδωμένη λαμαρίνα ονόματα των αγωνιστών μαρτυρούν τι μπορεί να συμβεί όταν δεν καταλάβουμε έγκαιρα τα παιχνίδια εξουσίας που παίζονται εις βάρος των λαών και που δίνουν αφορμή στους κάθε λογής καιροσκόπους να ποδοπατήσουν την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπεια τους. Απλοί άνθρωποι με μεγάλη ψυχή και θάρρος ήταν όλοι τους που δώσανε το πολυτιμότερο αγαθό τους, τη ζωή τους για να υπερασπιστούνε την τιμή της πατρίδας τους. Σε έναν από αυτούς αναφέρεται ένα σημείωμα ( απόσπασμα από βιβλίο) που ήρθε στα χέρια μου και σας το διαβάζω.
Χαράλαμπος Αδ .Σταματόπουλος
Γεννήθηκε στο Δρακοβούνι Γορτυνίας το 1926. Σε μικρή ηλικία ορφάνεψε και από τους δύο γονείς. Στην κατοχή εντάχτηκε στην ΕΠΟΝ της Αθήνας, όπου πουλούσε το Ριζοσπάστη, διαλαλώντας «Λάμπης Ρίζος». Συνελήφθη το 1947 και εξορίστηκε στη Μακρόνησο. Από τις κακουχίες «έχασε τα μυαλά του» καταδικάστηκε δις εις θάνατον από το Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών στις 3-7-48 και εκτελέστηκε εδώ στο Γουδί στις 7-7-48 αφού κατά την διάρκεια της δίκης του καταφέρθηκε απαξιωτικά προς τους στρατοδίκες.
Πρόλογος της προέδρου του Ομίλου Μνήμης Εκτελεσμένων Αγωνιστών 1941-1952
ο Αττικός Τύμβος, Ξανθής Πατμανίδου – Παπαναστασίου
«Αλήθεια δεν είναι αυτό που ερμηνεύει αλλά εκείνο που αλλάζει την πραγματικότητα»
είπε ο Κάρλ Μάρξ
Ο εκκωφαντικός θόρυβος μεσ’ τη νύχτα της ερπύστριας της μπουλντόζας μ’ έκανε να τρέξω ξυπόλητη στο παράθυρο. Άναψα τον κόκκινο φακό με την πλακέ μπαταρία TIGER που ήταν κρεμασμένος πάντα στο καρφί πίσω από την καλή μας πόρτα κι έφεξα στα χώματα. Ασφαλτώνουν το δρόμο είδα.
«Και το χορτάρι που έχει αρχίσει να φυτρώνει ανάμεσα στα χαλίκια δεν θα έχει ζωή πια», σκέφθηκα. «Πρέπει να βιαστώ να κάνω ένα δικό μου κήπο με χορτάρι και δέντρα για να μπορώ να τα φυλάξω όλα μέσα μήπως χαθούν στους στεγνούς αφιλόξενους δρόμους».
Ερευνα
-«Αγόρασε ένα χώρο, πάρε μια άδεια και στήσε το άγαλμα του αδελφού σου για να τελειώνεις με αυτή την ιστορία», μου είπε.
-«Δεν είναι θέμα προσωπικό», είπα. «Πρέπει να είναι όλοι μαζί. Θα ψάξω παντού μέχρι να τους βρω».
Έβλεπα τα χείλη του στρατηγού ν’ ανοιγοκλείνουν πάνω στο φράγμα των ετοιμόρροπων κιτρινισμένων δοντιών του, καθώς μου υποδείκνυε πώς θα μπορούσα να βολέψω την επιθυμία μου με τρόπο ακίνδυνο για όλους και πείσμωσα πολύ. Τα μάτια του κινούνταν αέναα σαν καλοκουρδισμένα εξαρτήματα μιας άψυχης μηχανής.
«Μια ακτίνα εμβόλιο αλήθειας χρειάζεται», είπα, « να μπαίνει, να βγαίνει, να ξεκινάει, να σταματάει την ψίχα αυτών των απροσδιόριστων ματιών έως ότου αλλάξει η πραγματικότητά τους».
Κατέβηκα με προσοχή τα σκαλιά των διπλοαμπαρομένων αρχείων και χαϊδεψα τα κιτρινισμένα φύλλα τους που περίμεναν στωικά τόσα χρόνια να βγουν, να φανούν, στον αέρα και στο καθαρό ΦΩΣ.
 |
| φωτο: αφροδίτη παπαναστασίου |
Παρασκευή 18 Μαΐου 2012
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ 27/5/2012
Το Διοικητικό Συμβούλιο του Ομίλου Μνήμης Εκτελεσμένων Αγωνιστών 1941-1952
ο Αττικός Τύμβος
σας προσκαλεί στην τελετή Τιμής και Μνήμης
των Εκτελεσμένων Αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης
την Κυριακή 27 Μαϊου 2012 και ώρα 11.00 το πρωϊ
Το Μνημείο ευρίσκεται εντός του χώρου
του Νοσοκομείου «ΣΩΤΗΡΙΑ»
του Νοσοκομείου «ΣΩΤΗΡΙΑ»
επί της Λεωφόρου Μεσογείων 152.
Είσοδος από την Κεντρική Πύλη
Είσοδος από την Κεντρική Πύλη
με κατεύθυνση προς το κτήριο Ζ’ 300 Γυναικών (ογκολογικό).
Γραφεία: Σταδίου 39, 105 59 Αθήνα, τηλ.: 210 3219493 - 210 5819145.
Τρίτη 7 Ιουνίου 2011
29 Μαϊου 2011 (αποσπασμα απο την ομιλια της προεδρου)
Κυρίες και Κύριοι,
Σεβαστοί αγωνιστές και αγωνίστριες της Εθνικής Αντίστασης, συγγενείς και φίλοι των παρά την θέλησή τους απόντων αγωνιστών που τους θυμόμαστε δημόσια με την καθιερωμένη πια ετήσια τελετή. Στην εκδήλωση αυτή παρευρίσκονται πρόσωπα με δημόσια προβολή κατά τον παρελθόν και το παρόν (δηλαδή πρώην υπουργοί, αρχηγοί κομμάτων, πρώην και εν ενεργεία βουλευτές, πρώην και εν ενεργεία Δήμαρχοι, Διοικητές δημόσιων Οργανισμών, μέλη Αντιστασιακών Οργανώσεων κλπ) και που μοναδικός λόγος της παρουσίας τους είναι η απόδοση τιμής σε αυτούς που στήθηκαν μπροστά στο απόσπασμα για να έχουμε εμείς σήμερα το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης.
Σας ευχαριστούμε όλους που τιμάτε με την παρουσία σας τα πρόσωπα που έγιναν θυσία στο βωμό των επεκτατικών ορέξεων κάποιων παρανοϊκών ηγετών. Πιστέψαμε ότι το αίμα τους πότισε «το δέντρο της Λεφτεριάς» όπως άκουγα από μικρή να λένε, αλλά ακόμα αναρωτιέμαι γιατί πρέπει να γίνεται έτσι. Φαίνεται ότι στο μυαλό μου έμεινε αυτή η απορία από τότε που είδα την εικόνα της σαραντάχρονης μάνας μου που μαδούσε τα ωραία κατάμαυρα μαλλιά της γιατί της σκότωσαν τον πρωτότοκο της και δεν της τον έδωσαν να τον πλύνει, να τον ντύσει με τα καλά του ρούχα, να τον χαϊδέψει τρυφερά και να του πει να δώσει τα χαιρετίσματα στους προγόνους του που είχαν φύγει με τα σωστά ταφικά έθιμα, όπως ο άγραφος νόμος ορίζει.
Αντίθετα όλοι όσοι βρίσκονται γραμμένοι σε αυτά τα ατσάλινα βιβλία, μετά την εκτέλεσή τους και την μεταφορά τους στο Γ. Νεκροταφείο, με το φορτηγό του Δήμου με τον αριθμό 111, ρίχτηκαν σε λάκκους με ένα αριθμό και όχι πάντα, χωρίς όνομα. Η αναζήτηση του ονόματος στο γραφείο του νεκροταφείου σήμαινε ειδοποίηση της Αστυνομίας και παρακολούθηση όλης της οικογένειας με τις γνωστές συνέπειες. Πολλών αγωνιστών οι γονείς δεν πρόλαβαν να δουν την τιμητική αυτή αποκατάσταση. Εμείς όμως τα μικρά αδέλφια τους όπως και πολλοί συναγωνιστές τους το βάλαμε σαν σκοπό να τους βγάλουμε από την απόλυτη αφάνεια και να τους φέρουμε στο φως της μέρας και της νύχτας και να δώσουμε την ευκαιρία στους νέους ανθρώπους που ενδιαφέρονται να μάθουν τι έγινε και τι γίνεται σ’ αυτό τον τόπο, να γνωρίσουν τι είδους άνθρωποι ήταν αυτοί.
Από τις 27-12-1998 που με την βοήθεια υλική και ηθική της εξαιρετικής, τότε Δημάρχου Ζωγράφου, φίλης κ. Φωτεινής Σακελλαρίδη στήθηκε η μαρμάρινη αναμνηστική στήλη και μετά πέντε χρόνια στις 9-11-2003 αποκαλύφτηκαν τα 370 ονόματα των εκτελεσμένων κατά τον Εμφύλιο έως σήμερα που γίνονται τα αποκαλυπτήρια των ονομάτων των εκτελεσμένων αγωνιστών από τα στρατεύματα Κατοχής και τους συνεργάτες τους, χρειάστηκε πολύς αγώνας από πολλούς ανθρώπους για την ολοκλήρωση αυτού του σύνθετου Μνημείου....
Η συγκίνησή μας βρίσκεται στο ζενίθ γιατί η παρουσία ανθρώπων που έχουν κλείσει την όγδοη δεκαετία της ζωής τους και είναι κοντά στο να κλείσουν και την ένατη είναι αδιάκοπη και πολύ έντονη και σήμερα για κάποιους από αυτούς κλείνει ένας κύκλος προσμονής. Περίμεναν υπομονετικά και πεισματικά να δουν το όνειρο να γίνεται πραγματικότητα. Το όφειλαν για την τιμή των αδελφών τους.
Ευχόμαστε ο χώρος αυτός να γίνει πόλος έλξης για τους νέους και τις νέες που αναζητούν την αλήθεια μιας εποχής και τόπος όπου θα ανανεώνουν την πίστη τους σε ιδανικά που ενέπνευσαν αυτούς που έπεσαν για την τιμή και την αξιοπρέπεια τους.
Με τιμή
ΞΑΝΘΙΠΠΗ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ – ΠΑΤΜΑΝΙΔΟΥ
Σεβαστοί αγωνιστές και αγωνίστριες της Εθνικής Αντίστασης, συγγενείς και φίλοι των παρά την θέλησή τους απόντων αγωνιστών που τους θυμόμαστε δημόσια με την καθιερωμένη πια ετήσια τελετή. Στην εκδήλωση αυτή παρευρίσκονται πρόσωπα με δημόσια προβολή κατά τον παρελθόν και το παρόν (δηλαδή πρώην υπουργοί, αρχηγοί κομμάτων, πρώην και εν ενεργεία βουλευτές, πρώην και εν ενεργεία Δήμαρχοι, Διοικητές δημόσιων Οργανισμών, μέλη Αντιστασιακών Οργανώσεων κλπ) και που μοναδικός λόγος της παρουσίας τους είναι η απόδοση τιμής σε αυτούς που στήθηκαν μπροστά στο απόσπασμα για να έχουμε εμείς σήμερα το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης.
Σας ευχαριστούμε όλους που τιμάτε με την παρουσία σας τα πρόσωπα που έγιναν θυσία στο βωμό των επεκτατικών ορέξεων κάποιων παρανοϊκών ηγετών. Πιστέψαμε ότι το αίμα τους πότισε «το δέντρο της Λεφτεριάς» όπως άκουγα από μικρή να λένε, αλλά ακόμα αναρωτιέμαι γιατί πρέπει να γίνεται έτσι. Φαίνεται ότι στο μυαλό μου έμεινε αυτή η απορία από τότε που είδα την εικόνα της σαραντάχρονης μάνας μου που μαδούσε τα ωραία κατάμαυρα μαλλιά της γιατί της σκότωσαν τον πρωτότοκο της και δεν της τον έδωσαν να τον πλύνει, να τον ντύσει με τα καλά του ρούχα, να τον χαϊδέψει τρυφερά και να του πει να δώσει τα χαιρετίσματα στους προγόνους του που είχαν φύγει με τα σωστά ταφικά έθιμα, όπως ο άγραφος νόμος ορίζει.
Αντίθετα όλοι όσοι βρίσκονται γραμμένοι σε αυτά τα ατσάλινα βιβλία, μετά την εκτέλεσή τους και την μεταφορά τους στο Γ. Νεκροταφείο, με το φορτηγό του Δήμου με τον αριθμό 111, ρίχτηκαν σε λάκκους με ένα αριθμό και όχι πάντα, χωρίς όνομα. Η αναζήτηση του ονόματος στο γραφείο του νεκροταφείου σήμαινε ειδοποίηση της Αστυνομίας και παρακολούθηση όλης της οικογένειας με τις γνωστές συνέπειες. Πολλών αγωνιστών οι γονείς δεν πρόλαβαν να δουν την τιμητική αυτή αποκατάσταση. Εμείς όμως τα μικρά αδέλφια τους όπως και πολλοί συναγωνιστές τους το βάλαμε σαν σκοπό να τους βγάλουμε από την απόλυτη αφάνεια και να τους φέρουμε στο φως της μέρας και της νύχτας και να δώσουμε την ευκαιρία στους νέους ανθρώπους που ενδιαφέρονται να μάθουν τι έγινε και τι γίνεται σ’ αυτό τον τόπο, να γνωρίσουν τι είδους άνθρωποι ήταν αυτοί.
Από τις 27-12-1998 που με την βοήθεια υλική και ηθική της εξαιρετικής, τότε Δημάρχου Ζωγράφου, φίλης κ. Φωτεινής Σακελλαρίδη στήθηκε η μαρμάρινη αναμνηστική στήλη και μετά πέντε χρόνια στις 9-11-2003 αποκαλύφτηκαν τα 370 ονόματα των εκτελεσμένων κατά τον Εμφύλιο έως σήμερα που γίνονται τα αποκαλυπτήρια των ονομάτων των εκτελεσμένων αγωνιστών από τα στρατεύματα Κατοχής και τους συνεργάτες τους, χρειάστηκε πολύς αγώνας από πολλούς ανθρώπους για την ολοκλήρωση αυτού του σύνθετου Μνημείου....
Η συγκίνησή μας βρίσκεται στο ζενίθ γιατί η παρουσία ανθρώπων που έχουν κλείσει την όγδοη δεκαετία της ζωής τους και είναι κοντά στο να κλείσουν και την ένατη είναι αδιάκοπη και πολύ έντονη και σήμερα για κάποιους από αυτούς κλείνει ένας κύκλος προσμονής. Περίμεναν υπομονετικά και πεισματικά να δουν το όνειρο να γίνεται πραγματικότητα. Το όφειλαν για την τιμή των αδελφών τους.
Ευχόμαστε ο χώρος αυτός να γίνει πόλος έλξης για τους νέους και τις νέες που αναζητούν την αλήθεια μιας εποχής και τόπος όπου θα ανανεώνουν την πίστη τους σε ιδανικά που ενέπνευσαν αυτούς που έπεσαν για την τιμή και την αξιοπρέπεια τους.
Με τιμή
ΞΑΝΘΙΠΠΗ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ – ΠΑΤΜΑΝΙΔΟΥ
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
